Doorgaan naar hoofdcontent

Posts

Posts uit januari, 2012 weergeven

Grondkinderen

Grondkinderen, hangjongeren, horizontale gasten ....




Mijn kindertjes hangen graag rond op de grond.
Om te voorkomen dat mijn zetelkussens te snel versleten zijn, maakte ik deze versie voor hen.

Vier kussens aan elkaar. Ideaal om languit op te liggen,



een zeteltje van te maken,



soms wordt het een boot of een bus,
een ander keertje een wieg of een tent,
of een plekje om te genieten van het zonnetje.

De inspiratie vond ik op pinterest.

Een tutorial kon ik niet meteen vinden.
Maar het zag er niet zo moeilijk uit. Ahum.

Laat ik u enkele tips geven:
Meet je kussens. Ik heb er vier van 50 cm op 60 cm.Knip een lange rechthoek stof. Ik verknipte een lap van 120 cm breed. Ideaal. Voor de lengte nam ik 4 keer de lengte van een kussen (50 cm) plus vier keer 2 cm extra. (2 cm voor de naad en drie keer twee cm voor de voeg tussen twee kussens). Dus 2 meter en 8 cm.Vouw de stof in de lengte in twee. Leg daarbij de goede kant van de stof op elkaar. Stik de bovenrand en de zijrand dicht. Werk zeker af met de over…

Gestrikt.

Naar een patroon van een t-shirt uit Ottobre winter 2008. Ik zei het al datdatboekjeplezantis.



Het originele patroon heeft een kraagje met een knoopjesrij. Dat maakt ik ook al eens, maar dat zag u nog niet.
In de wintercollecties zag ik veel strikken en daar hou ik wel van.
Ik maakte van dit kraagje een koker en stikte twee reepjes mee. Eén aan de buitenkant en één aan de binnenkant.
De bloemetjestricot van Fragile vond ik te druk om een volledig t-shirt mee te maken. Ik vond in mijn stapel het perfecte roze.




Voor mezelf vond ik deze week de moed om mijn jurk die al een jaar on-af in de kast lag onder een tweelingnaald te schuiven en van een zoom te voorzien. Deze tricot vond ik in Brussel bij Le Chien Vert.
Het patroon nam ik over van een gekocht jurkje. Op de rug is er een V hals.



Het rode strikje maakt het af.

een belangrijke brief

Wij hebben buiten in de tuin mezenbolletjes gehangen.
En voor het raam ligt een groot kussen en daar keken twee meisjes "rustig" naar de vogeltjes met een totaal pedagogisch verantwoorde zoekkaart.

En toen kreeg ik een brief...

stolpplooikes bis

Mona voelt zich best in een gemakkelijk rokje. Ik haalde nog even mijn oude handleiding boven en paste hier en daar wat aan.

Hier zag ik dat doorgestikte plooien nog mooier zijn. Ze blijven beter zitten en zijn gemakkelijker te strijken.
Dus wat deed ik?





Ik deed wat reken en denkwerk voor u.
Lees het eens op uw gemak.
En maak u zelf zo'n rokje.






Voor het betere millimeterwerk moet je hier zijn.
Noot: deze foto's werden genomen nadat ze er al twee dagen mee naar school ging. Geen netjes gestreken plooien meer, dus.

En hier Emma met het vestje. De stof is volledig uitverkocht bij stoffen Van Leuven in Wetteren. Ze lieten me weten dat het wol van Missoni is.


Wat jullie graag willen zien

Dat jurkje wordt hier echt niets. En vrees niet. Ik bestelde enkele meters en heb voor mezelf al een rok geknipt.
Humeurige Mona werd er voor de laatste keer in gehesen en schenkt het jurkje graag aan Tante Hilde.
Daar werden wij zo heerlijk ontvangen tijdens de kerstvakantie. Met wafels en trapschuiven en al.



(foto tante Hilde)

In de Japanse mist

Soms, ja soms loopt het eens goed fout.


Ik zag dit en dacht Oh!

Ik zocht in mijn stapel Japanse boekjes. Op de voorlaatste foto zie je de jurk waarvan ik het patroon overnam.




Ik koos een soepelvallend stofje. Synthetisch maar met een zijdeachtige look. (Eigenlijk eentje dat weg mocht alsof ik op voorhand al wist dat het niets ging worden)
Het jurkje rolde van onder de machine, werd van lint voorzien, over dochters hoofd getrokken en toen zei papa : "Wat heb jij nu aan!?!"
Tot daar.

Het is een zak.
Een Japanse zak.

Wie doe ik een plezier met deze jurk? Maat 7 jaar

plastiek

De beentjes worden langer, de lijfjes groeien en wij vonden dat het tijd werd om Emma en Mona aan tafel op een gewone -grote -mensen -stoel te laten zitten.
Uit ervaring in de klas weet ik dat kinderen die te snel op een gewone stoel zitten een reflex kweken om op de knieën aan tafel te gaan zitten.
De eetstoelen van de meisjes groeiden met hen mee.
Tot nu.
Ik kocht bij Ikea enkele dikke kussens. Stevig opgevulde dikke kussens.
Met tafelzeil van Kitsch Kitchen (gekocht tijdens mijn tripje naar Amsterdam) maakte ik afneembare én afwasbare hoesjes.




Dit tasje kregen we eens cadeau en het kreeg nu in september een bestemming.
Emma en Mona nemen hun brooddoos mee in een tasje van tafelzeil.
Ken je Cath Kidston al?



Ik nam de maten over en maakte in tafelzeil van Petit pan dit handige tasje voor Mona.


Ook dit maakte ik uit tafelzeil.

Gentse neuzekes en Jip en Janneke

Wat doen Gentse neuzekes en Jip en Janneke in één zin?

Gisteren genoten wij in Gent van Jip en Janneke, de MJOEZIEKUL
Heerlijk theater voor kinderen. De decors zaten geniaal in elkaar, wisselden constant en de acteurs liepen zichzelf in het zweet door meerdere rollen op zich te nemen, telkens met andere kostuums.
We zagen een gans jaar passeren, spannende en grappige momenten, klassiekers van verhaaltjes en moet je weten, ik wou heel graag Jip en Janneke meenemen naar huis. Die sloebers waren zo mooi gemaakt!








Bekijk het ook eens hier.
En die neuzekes?
Tja, je kan moeilijk voorbij wandelen en geen neuzekes proeven in Gent.



We sloten de middag af met lekkere taartjes van Julie's house.
Genieten van begin tot eind!
En welke bekende gezichten zagen we nog?

Sara en de jongens, Lien met aanhang, en deze schattige meid.


Voorlopig geen naaisels hier. Mijn Naaimachine is om zeep.
Ik leg mijn hoop in de handen van meneer Mertens om het vriendje weer aan de praat te krijgen!

Slaap zacht, prinsesjes

Had je een dekentje verwacht?
Mis.
Ik maakte een slaapkleedje voor Mona en ondergoed voor Emma.




Het slaapkleedje maakte ik met een samenvoegsel van twee patronen. Ik nam de lengte van hun geen- gedoe-jurken en ook de mouwen. De kraag haalde ik in een Ottobre.


Bij MERTENS MERCERIE in Melle vond ik elastische kant, speciaal voor deze doeleinden.
Ik lockte de kant aan de buitenkant van de tricot, sloeg dan het gestikte randje naar binnen en ik zette dat vast met de tweelingnaald.











De wolkenkussentjes zag ik hier. Het was al een poos geleden dat ik ze had bekeken. Armpjes en bliksem ben ik vergeten. Maar kom. Wie zag al eens een wolk met armen?



Ook gezien hier en hieren hier.

Breinaalden en een bolleke wol.

De laatste keer dat ik een breinaald vasthad, was om te controleren of de cake van binnen gaar was.
Zelf breien zit er voor mij niet in. Hoe lief de brei-oma's in mijn jeugdjaren ook waren.
Ik kijkt vol bewondering in blogland rond alwaar de mooistebreiselsverschijnen. (Sorry voor wie ik niet linkte)

Ik kan het dus niet. En wil het wel leren, maar ik heb geen geduld, denk ik.
Toen ik op de markt aan het kraam van Stoffen Van Leuven passeerde, viel mijn oog op een okergele rol.
Ik vroeg een zuinig half metertje, pimpte dit patroon tot het onherkenbaar werd, sukkelde wat bij het assembleren en was toen wel blij met het resultaat.
Lekker warm en gezellig en helemaal passend bij Mona's haartjes.




De okergele knoopjes passen er perfect bij van kleur.




En zoals je kan zien, werkte ik met een kraag in plaats van een kap en dat omdat er geen stof genoeg was. :-)



Edit:

Als antwoord op jullie vragen.
Stikt dat gemakkelijk? Neen! Je moet echt traag werken en een beetje meegeven om alles mooi te laten…